1. Introductie + audio

titel

wreck_of_the_old_97_1000

Het verhaal achter de bekende ballade

Did she ever pull in? No she never pulled in. Though at one forty-five she was due

3. Historie
Old 97 was één van de Southern Railway-stoomtreinen op het traject Washington DC – Atlanta. Op 27 september 1903 rijdt de trein met een uur vertraging Monroe (Virginia) binnen. In Monroe wisselt het personeel van de trein en neemt machinist J. A. Broady het commando over.

broady3firemanconductor1

De tijd die voor de rit naar Spencer staat is vier uur en vijftien minuten, uitgaand van de gemiddelde snelheid van ongeveer 60 km/h. Om de opgelopen achterstand goed te maken moet Steve dus rond de 80 km/h rijden en daarbij de nodige risico’s nemen. Maar, zoals het lied zelf zegt: ‘It’s a mighty rough road from Lynchburg to Danville, and a line on a three mile grade’. Steve onderschat de bocht naar Stillhouse Trestle, een houten brug over Stillhouse Creek en Old 97 dendert de afgrond in. Bewoners uit omliggende huizen, in hun zondagse best, zijn snel ter plaatse om hulp te bieden, maar voor de machinist en tien anderen komt deze te laat.

Zoals veel echte folkliederen is het bekende lied over het Wreck of the Old 97 niet terug te voeren op één duidelijk begin. Het nummer is samengesteld uit andere ballades die al gezongen werden voor 27 september 1903. De belangrijkste invloeden van dit nummer zijn een treinongeluk dat twee jaar eerder gebeurde en waarbij machinist Casey Jones verongelukte, een ballade genaamd The Ship that Never Returned en een vriendschap tussen twee muzikanten.

Een oeroud nummer als dit volgt geen duidelijk recht pad, het kronkelt en vertakt steeds verder hoe ouder en hoe bekender het wordt. Hoe meer mensen het kennen, hoe meer het interessante dingen aantrekt. Dingen die eigenlijk niet bij het nummer horen en daarom niet in dit overzichtje te vinden zijn. Maar voor hen die niet bang zijn even af te dwalen een uitstapje naar Thomas Edison en zijn Blue Amberol Records.

edison_logo1

  • 1903_thumb

    Charles Noell en Fred Lewey

    Het treinongeluk sprak direct tot de verbeelding van troubadours. Twee mannen die in de buurt van het ongeluk woonden legden het fundament voor een klassieker. Mr. Fred Lewey en Mr. Charles Noell beschreven en bezongen samen de eerste versie van Wreck of the Old 97. Of was het misschien toch David Graves George?

  • Henry Whitter

    Henry Whitter, werknemer in een katoenmolen in Virginia, was een geboren muzikant. Naast zingen kon hij ook banjo, viool, gitaar en mondharmonica spelen. Deze pioneer van de bluegrass kneedde de lange versie die hij Lewey in Fries hoorde zingen tot een aantrekkelijke 'popplaat'. Hij was de eerste die het nummer opnam: zijn versie verscheen in 1923 bij Okeh Records.

  • Vernon Dalhart

    Henry Whitter kon echter niet vermoeden dat Vernon Dalhart met meer dan interesse naar zijn lied luisterde. Vernon schreef de tekst over en bracht het lied samen met The Prisoners Song in 1924 uit, eerst bij Edison en dan bij Victor. Het werd het eerste album waarvan meer dan een miljoen exemplaren verkocht werden.

  • The Skillet Lickers

    Gid Tanner and the Skillet Lickers was de band van kippenboer en vioolspeler James Gideon Tanner, blinde gitarist George riley Puckett, Clayton McMichen en Fate Norris. In 1927 namen ze deze - voor hun doen opvallend langzame - versie The Wreck on the Southern Old 97 op.

  • Ann Dvorak

    Ik kan het niet laten hier plaats in te ruimen voor een legendarische actrice. Een versie van Ann Dvorak uit de film Scarface (1932). Het is wel een versie voor de betere zoeker, ze is te vinden op 01:16:10 van het Vimeo-filmpje.

  • Johnny Mercer en Freddie Slack

    Deze twee heren, toch niet de eersten de besten, besloten om een swing/jazz-versie op de markt te brengen. Hoewel het zwaartepunt duidelijk bij Johnny Mercer (foto) ligt klinken in deze versie al duidelijk de swing- en boogie-woogiepianokunsten van een dan nog groene Freddie Slack door.

  • Smilin' Billy Blinkhorn

    Eén van de pioniers van de Australische country mag hier niet ontbreken. Een Canadese immigrant die slechts achttien nummers opnam. En tussen die achttien prijkt deze wonderlijke versie van The Wreck of the Old 97.

  • Lonnie Donegan

    En ook de King of Skiffle besloot een duit in het zakje te doen. De meest invloedrijke Britse artiest vóór de Beatles voelde zich niet te goed om zijn Amerikaanse fans een Skiffle-versie voor te schotelen. En wat voor één....

  • Johnny Cash

    En we zijn aanbeland bij de bekendste versie, de versie van Johnny Cash. Een versie die hij onder andere - met succes - ten gehore bracht tijdens zijn optreden in San Quentin. Hoewel hij het nummer niet geschreven heeft, eigent hij het zich helemaal toe door te beginnen met: "Hello, I'm Johnny Cash".

  • The Seekers

    Er zullen ongetwijfeld een aantal Cash-fans afkeurend grimassen nu ik beken dat dit voor mij de enige echte versie van Wreck of the Old 97 is. Het enige wat ik het Australische folk-kwartet kwalijk neem is dat er erg veel Lonnie Donegan en erg weinig Smilin' Billy Blinkhorn in hun versie zit.

  • Beverly_Hillbillies_thumb_overlay

    The Beverly Hilbillies met Lester & Earl

    De toch wel vrolijke melodie van Wreck of the Old 97 nodigde uit tot parodieën. Hier een grappige versie van Lester Flatt en Earl Scruggs bij de televisieshow The Beverly Hillbillies

  • Smiley Bates

    Canadese countryzanger Smiley Bates nam Wreck of the Old 97 op in zijn Book of Memories. Een fijne en rustige versie van een lied dat al groter is dan de artiesten die het uitvoeren.

  • Chuck Ragan

    Op een tribuut-cd aan Johnny Cash zingt Chuck Ragan deze heerlijk rauwe versie van Wreck of the Old 97.

  • Rhett Miller

    Om de cirkel helemaal rond te maken hier de versie van de oprichter en zanger van de band Old 97's, Rhett Miller. Een band die zijn naam dankt aan dit tijdloze nummer.

5. quote ladies
So Ladies, you’d better take a warning

6. Songtekst

Voor een uitstekend overzicht van de vroege evolutie van de songtekst van dit nummer verwijs ik graag naar het essay Wreck of the Old 97, The Origins of a Modern Traditional Ballad van Alfred P. Scott. Eén gedeelte van de tekst mag hier echter niet onbesproken blijven en dat is de eigenaardige waarschuwing aan het adres van alle vrouwen.

‘You better take a warning, from this day on and learn. Never speak hush words to your true love and husband, he may leave you and never return.’

De zin is door Henry Whitter aan het nummer toegevoegd en is overgenomen uit een lied met de titel The Parted Lovers, wat weer een parodie is op The Ship that Never Returned. Het ‘waarom’ achter het opnemen van het vers zal nooit opgehelderd worden, maar blijkbaar vindt geen van de latere uitvoerende artiesten het eigenaardig genoeg om weg te laten. The Seekers, Lonnie Donegan en Johnny Cash vinden de passage zelfs belangrijk genoeg om extra te benadrukken, de laatste tekent voor minieme tekstverandering door ‘poor boy’ aan het couplet toe te voegen.

7. Muziek
Wreck of the Old 97 ontleent zijn melodie aan The Ship that Never Returned en die melodie heeft door de jaren weinig veranderingen ondergaan. In de eerste, op geluidsdrager vastgelegde, versies van de ballade is al te horen dat de muziek een trein nabootst. Latere uitvoerende artiesten omarmen dit idee bijna allemaal en dit levert een aardige evolutie in treingeluiden op. Waar het bij Whitter slechts het ritme is, bootst de Dalhart-versie een stoomfluit na aan het begin van het nummer. De Skillet Lickers ruimen plaats in voor een waar hoorspel van het ongeluk op 2:00, Ann Dvorak improviseert een stoomfluit door in haar handen te blazen en ondanks het instrumentale geweld heeft ook Johnny Mercer zijn stem nodig om een stoomfluit weer te geven. Maar dat alles haalt het niet bij het muzikale kunststukje dat Smilin’ Billy Blinkhorn uithaalt op zijn mondorgel. En daarmee is het hoogtepunt qua treinimitaties bereikt. De latere versies nemen soms nog de moeite om een stoomfluit na te doen, maar de duidelijk herkenbare trein verdwijnt langzaam uit de muziek.
8. bronvermelding



Onze bronnen, voor wie meer wil weten over Wreck of the Old 97, zijn te vinden op de volgende locaties:


Dit segment komt voort uit onze fascinatie voor muziek en geeft onze zoektocht naar de achtergronden daarvan overzichtelijk weer. We gaan zeer zorgvuldig met onze bronnen om en proberen deze allemaal te vermelden en/of ernaar te linken, het is zeker niet onze bedoeling enig auteursrecht te schenden. Als u toch inhoud ziet waarvoor wij niet de juiste rechten hebben, neem dan alstublieft contact met ons op, we verwijderen het betreffende materiaal dan direct.